به نام نامی عشق

سکوتم  فریاد اعتراض بود بر سر آنها که عشق را خرده می گیرند و مشروط می دانند و امشب به بهانه سپندارمذگان شکسته شد به فریادی دیگر که:

ای عشق همه بهانه از توست!

به جهان خرم از آنم که جهان خرم ازوست

عاشقم بر همه عالم که همه عالم ازوست

همیشه با ترس و احتیاط  و تنها به اذن محبت، نام مولا را میبردم و به خودم جسارت میدادم که پای نوشته های حقیرم بنویسم – یاعلی - امروز یک ناشناس از من انتقاد کرده که انسان پرست شدم...

به خاطر خدا اشتباه نکنید، نکند فکر کنید اینجا قصد معرفی یا دفاع از یک مکتب را دارم آن هم من با این بیان الکن و قلم شکسته و  ... اگر هم تعریف و دفاعی باشد از نرگس است و اینکه چرا به خودم اجازه میدهم بگویم و بنویسم یاعلی ... درجواب این منتقد گرامی می گویم: علی را نمی شناسم، نه علی را می شناسم و نه کسی را که علی رابشناسد ...

نیکی را دوست دارم، زیبایی را ستایش می کنم و انسان را خلیفه خدا بر زمین میدانم؛ معتقدم هر انسانی رسالتی منحصر به فرد دارد، پس هر یک از ما پیامبریست برای سایرین ... علی من یک انسان است و نماد همه خوبیها؛ علی در نگاه ساده نرگس خدا نیست خداگونه است؛ جمع اضداد است و در خود آنچه را جمع دارد که جز در او جمع پذیر نیست ... علی زیباترین نام خداوندگار است، بالاتر از هر چیز بالاتر و بلندتر از هر نام دیگری که حضرت دوست را بدان خوانده اند و یا علی من یک تیر است و دو نشان  ...

علی؛ حقیقتی بر گونه اساطیر

علی؛ ابعاد مختلف این انسان بزرگ به سنجش بشری در نمی آید، علی در همه ابعاد انسانی بی نظیر و اسطوره است و عالی ترین مراتب استعدادهای بشری که حتی با هم در تضاد هستند را در یک جا جمع کرده است. با جرات می توان علی را رب النوع انواع گوناگون عظمت ها، قداست ها و زیبایی ها دانست. علی نیازهایی را که در طول تاریخ انسانها را به خلق نمونه های خیالی، الهه ها و رب النوع ها کشانده در تاریخ عینی ارضا و اشباع کرده است.

علی حد و مرز رشد هر احساس و استعداد بشری را نشان می دهد و بشریت فارغ از آیین و مکتب، نژاد و زبان، می تواند به عنوان الگو  و سرمشق به وی تمسک جوید؛ علی همه خصوصیاتی را که بشریت به ناچار در اساطیر و رب النوع ها جستجو و تجسم می کند در یک اندام عینی انسانی تجلی می دهد.

علی در جنگ مانند یک رب النوع اساطیری می جنگد، به گونه ای که نیاز انسان به قهرمانی را به کلی سیراب می کند اما در کوچه در برابر یک کودک چنان آشفته و پریشان می شود که رقیق ترین احساسات مادرانه را به صورت اساطیری نمایش می دهد، صبر علی پرومته را در زنجیر بی قرار می کند و گذشت وی بخشنده ترین پادشاهان را سرافکنده می کند.

و باز علی نه یک اسطوره که یک امام است؛ امام نه به معنای یک رهبر سیاسی یا حتی اجتماعی که به معنای الگوی انسانیت!  بشر در تمام طول تاریخ برای داشتن نمونه های اعلای فضائل انسانی در ذهن خود این نمونه ها را ساخته، به آنها مهر ورزیده و در بسیاری موارد در جایگاه پرستش قرار داده است؛ این نمونه های ساختگی همواره بالاتر از انسان های واقعی بوده اند اما علی یک الگو است که به تاریخ و انسان نشان می دهد کسانی که به دنبال نمونه های اعلای فضائل مطلق بوده اند و در اذهان این نمونه ها را ساخته و سرمشق قرار داده اند، می توانند همه این فضائل را در یک انسان جمع ببینند؛ یک انسان و یک حقیقت بارز به نام علی!!!

علی از معدود انسانهایی است که از کودکی تحت تربیت کامل یک پیامبر آسمانی قرار گرفت و اساس تربیت روحی و اخلاقی این کودک مستعد در دامان وحی پایه گذاری شد، در دامان پاک بزرگترین معلم و مربی بشریت و بدین شکل با شکوفایی تمام استعدادهای نهفته، علی به نمونه بارز یک انسان کامل بدل شد.

با اینهمه آنچه گفتم علی نیست، نگاه نارسای نرگس است به این چشمه بیکران نور، که :دیدن بزرگی اش را چشم کوچک من بسنده نیست و مور ، چه میداند که بر دیواره اهرام میگذرد یا بر خشتی خام !!!

پی نوشت: به ناچار در پایان میگویم، هرچند شایسته تر بود در ابتدا از قلم ناب و نگاه بکر پیام عزیزم که بار سنگین دفاع از نرگس رو بر دوش کشید و برای من و ما از علی نوشت - آن چیزهایی را من هرگز نمی توانستم اینطور زیبا بنویسم - قدردانی کنم و بعد از همه دوستان همراهی که برای پست قبلی نظر داده بودند تشکر کنم.

اینکه اینجا می نویسیم ،تنها دلیلش این نیست که حرفی برای گفتن داریم، حرفی که دیگر بر دلمان سنگینی می کند و درآن نمی گنجد، که حرف دل را می توان هرجایی نوشت و شاید بیشتر بپسندیم که جایی آنرا بنویسیم که کسی نبیند و نخواندش ...

ووقتی اینجا می نویسیم می خواهیم ما را ببینند ،بخوانند و از تبادل نظر و دفاع از افکار و ارزشهایمان لذت می بریم ...وچه بسیار می آموزیم ! متن زیر نامه ی منتقد بسیار محترمی است که گرچه نمی شناسمش اما برای نظر و انتقادش احترام قائلم وصراحتش را تحسین می کنم که البته این به معنای قبول افکار و عقاید ایشان نیست...

salam
bebakhshid man faghat ye soal daram.
shoma hamishe dar entehaye nazaretetoon dar website
special ya jahaye dige minevisin ya ali.
mikhstam beporsam aya shoma ali ro vaghean
mishnasin?aya be serfe inke dar ketabha dar morede ye
ensan khoob gofte bashan bayad be oon iman dashte
bashim ta jaee ke baramoon khoda beshe..... motasefane
ma irania ka'seye dagh tar az ash shodim! parvardegar
e hasti ro faramoosh kardim o roo avordim be bandehaye
khoda! hich ki vaghean nemidoone aya ali ,mohammad ya
har arabe dige ya aslan har ensani ke ma be onvane
peyambar ya emam midoonim aya vaghean khoob boode ya
na? ma khodaee ke afaridegare ab o khak o sabzi e
derakhte o abi e darya o asemoone faramoosh kardim o
ensan parast shodim....be nazare man khoda ham be ma
mikhande...baraye nazdiki be afarinandeh be hich
vasete'ey niaz nist....dar panahe afaridegar bashid

چندی پیش روز زن بود، روز مادر و روز مرگ سام ...

من دریک عید،غمگنانه نوشتم ودر واقع اصلا ننوشتم ...

امروز هم باز عید دیگریست که اگر روز پدر نبود برایم بهترین روز تقویم بود، بنام علی عالی اعلی... توان گفتن و نوشتن ازآن خداوندگار را شاید نداشتم که - هزار مرتبه شستم دهان به عطر و گلاب ، هنوز نام تو بردن کمال بی ادبیست - اما شاد بودم  ...

افسوس که امروز گرچه عید است اما بیش از همیشه نبودنت را درد می کشم ؛ بیش از هر روز دیگری نامت و تکرار خاطرات خاکستری دور - که کم کم رنگ میبازند در گذر بی رحم زمان - اشکبارم می کند ... چشمهایم در جستجوی نشانه ای از تو از صبح بارها بارانی شده ، درست مثل حالا که بی امان میبارم .

چه بیتابانه می خواهمت پدر... لبخند مهربانت را ، نوازش دستان گرمت را با آن کرامت آبی و شانه های استوارت را که امن ترین تکیه گاهم میشد اگر بود !

کودکانه میخواهم همه ی آنچه راکه از تو سهم داشتم و دنیا دریغم کرد ، می گریم اما ... پدرم گریه ام برای این همه خواهش بی پاسخ و ناممکن نیست ، برای تنهایی توست که میگریم ... آخر تو تنها مرا داشتی ، تنها مرا داری ، فقط  یک نرگس وامروز این نرگس شکسته ی پای دربند حتی نمیتواند به دیدنت بیاید ... نمی توانم حتی اشکهایم را برایت بیاورم و سنگ قبرت را گل باران کنم ، می دانم مثل همیشه مرا می بخشی واین شرمنده ترم می کند .

کاش بودی ... کاش هنوز همان دخترک بازیگوشی بودم که برشانه می نشاندی ام  با تو اوج میگرفتم و همه ی ناممکن ها برایم آسان میشد بابا ... بابای خوبم ... امروز من تنهاترم یا تو ؟  یکی در دلم می گوید غمگین نباشم که این اشکها روح تو را هم مثل دل من آرام میکند اما ... کاش بودی !

پاورقی: تردید عجیبی مانع میشد این مطلب رو بفرستم با خودم میگفتم این موضوع کاملا شخصیست و ازون گذشته درست نیست با اندوهم خاطردوستانم رو درین روز عید مکدر کنم ... اما اونچه باعث شد دلنوشته هامو در معرض دیدتون بگذارم این بود که اندیشیدم کم نیستند کسانی که مثل من در روز پدر اندوهگینند و از زبان دل خودم و آنها برای همه ی پدران آسمانی نامه نوشتم.

یاعلی

امروز قصد داشتم با تبریک به روز کنم تبریک برای مادرم و همه مادرهای مهربون اما دلم نمیاد  آخه این روزها یک مادرکه ندیدمش ونمیشناسمش غم داره ... مادر سام !

من هم غمگینم مثل همه ی دوستان باوری ام !!!

پس بجای تبریک ایمیل های تسلیت دوستان باوری برای سام رو با اجازه (البته بی اجازه) نویسندگانش شهرام مبصر و رضا آیتی اینجا میگذارم و امیدوارم از من نرنجند ...

...

باوریها دلشان میخواهد به اندازه تمام ابرهای آسمان اشک بریزند ...

          خاطره لبخندهای شیرین دوستی که دیگر در بین ما نیست دلشان را آتش زده ...

فرداهای نیامده چه بی رحمند که عزیزان ما را از ما می گیرند .

هان ای خدا نگهدارش باش که او باور ما را باور کرد و رفت

 و ما مانده ایم و جای خالی یک دوست

سام مهربان دلمان برایت تنگ می شود .

پاورقی : سکوتی که برگزیدم  دلیل بر رهایی از قید مهربانی دوستانی که اینجا یافته ام نیست ... روزهایی که برمن گذشت درهرحالی که گذشت مترصد فرصت حضور بودم و دلتنگ (قابل توجه آقای معصومی عزیز) اما این سکوت برای نرگس لازم بود شاید کافی هم نبود اما .... کلی حرف نگفته در دلم فریاد می کشید که هنوز هم نگفتم ... تنها می گویم : حضور جاری شماست در حوالی دلم / که بیقرار می کند مرا درست مثل رود ...!!!